Takvimler bir ayı daha gösterir belki ama Ramazan, zamandan ibaret değildir.
O geldiğinde sadece sofralar değil, kalpler de kurulmaya başlar.
Gün boyu süren açlık, aslında midemize değil nefsimize tutulmuş bir terbiyedir. Susuzluk, dudaklarımızı değil sabrımızı sınar. Akşam ezanı okunduğunda bir hurma ile bozulan oruç, insana şunu hatırlatır: Hayatta en kıymetli şeyler en sade olanlardır.
Ramazan biraz yavaşlamaktır.
Hız çağında frene basmak, gürültü çağında susmayı öğrenmektir.
Her gün konuşan dilin, bir ay boyunca kalbi dinlemesidir.
Bu ayda şehirlerin ışıkları değişmez belki ama insanların bakışları değişir. Daha yumuşak, daha anlayışlı, daha sabırlı… Çünkü insan aç kalınca sadece açlığı değil; başkasının halini de düşünmeye başlar. Bir lokmanın değerini bilen, israfın utancını da hisseder.
Ramazan, paylaşmanın en zarif hâlidir.
Sofrada bir tabak fazla koymak değil sadece; kalpte bir yer açmaktır. Bir yetimin başını okşamak, bir yaşlının duasını almak, bir kırgın gönlü tamir etmektir.
Belki de en büyük mucizesi şudur:
İnsana kendini hatırlatır.
Unuttuğu merhameti, ertelediği affı, yarım bıraktığı iyiliği…
Bu ay; sadece aç kalma ayı değildir.
Kendinle yüzleşme, fazlalıklardan arınma, ruhu sadeleştirme ayıdır.
Ramazan geldiğinde anlarız ki; insan sadece yiyip içen bir varlık değildir. İnsan, paylaşan ve bağışlayan bir kalptir.
Ve belki de en önemlisi…
Ramazan bize her yıl aynı soruyu sorar:
“Daha iyi bir insan olmak için neyi bekliyorsun?”
Cevabı ezanla birlikte değil, vicdanla birlikte verenlerin Ramazan’ı mübarek olsun..
Ve biz bu ayda bir kez daha hatırlayalım:
Dünya hızla değişebilir, şartlar ağırlaşabilir, hayat yorabilir…
Ama merhamet hâlâ bizim elimizde.
Ramazan; göğe açılan eller kadar, yere uzanan iyilik demektir.
Bir gönülde iz bırakabildiysek, bir kalbi hafifletebildiysek,
işte o zaman gerçekten oruç tutmuş oluruz.
Ramazan’ın ruhu üzerimize sinmişse,
bu ay bitse bile iyilik bizde kalır..
Saygılarımla,Turan YAZAN