Herkes konuşuyor.
Herkes anlatıyor.
Herkesin derdi var.
Ama kimse kimseyi duymuyor.
Aynı sokaklarda yürüyoruz, aynı havayı soluyoruz, aynı ülkeye “memleketim” diyoruz. Fakat birbirimizin hikâyesine kulak vermiyoruz. Çünkü dinlemek zor. Anlamak emek istiyor. Susup karşındakine alan açmak ise neredeyse lüks sayılıyor.
Bugün en büyük sorunumuz fikir ayrılığı değil.
Empati yoksunluğu.
Herkes kendi acısını merkeze koyuyor. Kendi korkusu, kendi öfkesi, kendi doğrusu… Başkasının yaşadığı, “abartı” sayılıyor. Başıma gelmediyse gerçek değilmiş gibi davranıyoruz.
Oysa bu ülke sadece bizim başımıza gelenlerden ibaret değil.
Bir yerde bir çocuk korkuyorsa,
bir yerde bir kadın tedirgin yürüyorsa,
bir yerde bir genç umudunu valize koyuyorsa,
bir yerde bir emekçi “yarın ne olacak” diye uyuyamıyorsa…
Bu, hepimizin meselesidir.
Ama biz ne yapıyoruz?
Etiketliyoruz.
Taraflara ayırıyoruz.
Dinlemeden cevap veriyoruz.
Bir cümle kurmadan önce karşı tarafı “bizden değil” ilan ediyoruz. Böyle olunca da kelimeler köprü olmuyor, duvar oluyor. Duymadıkça uzaklaşıyor, uzaklaştıkça sertleşiyoruz.
Oysa bu topraklarda birlikte yaşamanın tek yolu var:
Birbirimizi duymayı öğrenmek.
Aynı fikirde olmak zorunda değiliz.
Ama aynı ülkenin insanı olduğumuzu unutmamak zorundayız.
Bazen bir adım geri çekilmek gerekir.
“Ben haklıyım” demeden önce
“Sen ne yaşıyorsun?” diye sormak gerekir.
Çünkü bir ülke sadece yollarla, binalarla, projelerle ayakta durmaz.
Bir ülkeyi asıl ayakta tutan şey,
insanların birbirine olan tahammülü ve merhametidir.
Bu ülke hepimizin.
Ama kimse kimseyi duymuyorsa,
aynı yerde yaşasak bile
aynı hayatı paylaşmıyoruz demektir.
Belki de yeniden başlamanın ilk adımı şudur:
Biraz daha az konuşmak,
biraz daha çok dinlemek.
Saygılarımla,Turan YAZAN