Bu acının telafisi yok. Yaşanan her olayda, önce hayatını kaybeden çocuklara ve geride kalan ailelere duyduğumuz derin üzüntüyü dile getirmek bir insanlık borcudur.
Bir çocuğu katil yapan şey tek bir an değildir.
O an; yıllarca süren akran zorbalığının, aşağılanmanın, dışlanmanın ve görmezden gelinmenin birikmiş sonucudur. “Çocuklar arasında olur” denilerek hafife alınan zorbalık, kimi zaman geri dönüşü olmayan felaketlere dönüşmektedir.
Ancak burada yalnızca nedenleri konuşmak yetmez. Çözüm, erken fark etmekle başlar.
Çocukların davranışlarındaki değişimler görmezden gelinemez; içe kapanma, öfke patlamaları ve sessizlik çoğu zaman açık bir yardım çağrısıdır.
Çözüm, zorbalığa sıfır tolerans göstermekle devam eder. Okullar, şiddetin üzerinin örtüldüğü değil; güvenliğin ve adalet duygusunun hissedildiği alanlar olmak zorundadır. Görmezden gelinen her zorbalık, yeni bir mağduriyetin kapısını aralar.
Çözüm, duygusal eğitimle güçlenir. Eğitim sistemi yalnızca akademik başarıyı değil; empatiyi, öfke kontrolünü ve birlikte yaşamayı öğretmek zorundadır. Çocuklara bastırmayı değil, sağlıklı ifade etmeyi öğretmeyen her sistem eksiktir.
Çözüm, çocukların kendilerini güvenle ifade edebileceği güvenli alanlar yaratmaktan geçer. Anlatmanın “şikâyet” değil, hayatta kalma refleksi olduğu kabul edilmelidir.
Ve elbette çözüm, dijital alanların etkin denetimiyle tamamlanır. Siber zorbalık, en az fiziksel şiddet kadar yıkıcıdır ve hafife alınamaz.
Tüm bunların yanında, caydırıcılık da hayati önemdedir. Şiddetin, zorbalığın ve suça sürüklenmenin karşısında güçlü bir eğitim politikası kadar, net ve etkin cezai yaptırımlar da şarttır. Çünkü cezasızlık suçu, kararsızlık ise şiddeti besler.
Bu ülkede hiçbir çocuğun hayatı yarım kalmamalı; hiçbir aile evladının yasını adalet arayışıyla birlikte taşımak zorunda bırakılmamalıdır.
Asıl soru şudur:
Biz hangi çocuğun sesini, ne zaman duymadık?
Ve çocukları ne zaman gerçekten koruyacağız?