Beş evladım var …
Her biri bedenimin, ruhumun ve ömrümün başka bir parçası.
Biri aklım…
Düşünürken, karar verirken, doğruyla yanlışı ayırt etmeye çalışırken bana yol gösteren.
Bazen benden daha sakin, bazen benden daha cesur.
Hayata bakışımda pusulam.
Biri canım…
Nefesim daraldığında içimi ferahlatan, yorgunluğumu unutturan.
Varlığıyla “dayan” diyen, düştüğümde elimden tutan.
Biri elim…
Çalışırken, üretirken, emek verirken yanımda olan.
Helal lokmanın, alın terinin ne demek olduğunu bana her gün yeniden hatırlatan.
Biri kolum…
Yüküm ağırlaştığında omuz veren, hayatın sert rüzgârına karşı yanımda duran.
“Yalnız değilsin” demenin sessiz ama güçlü hali.
En küçüğü kızım ise kalbim…
Kalbin bir insana emanet edilmesi ne demek, onunla öğrendim.
Gülüşüyle dünyayı güzelleştiren, bakışıyla bütün yorgunlukları unutturan.
Kalbimin attığı yer artık sadece göğsüm değil; onun olduğu her yer.
Evlat; sadece kan bağı değildir.
Evlat, insanın hayata tutunduğu daldır.
Düştüğünde yeniden ayağa kalkma sebebidir.
Sabretmenin, şükretmenin ve umudun adıdır.
Bazen yorulurum, bazen susarım, bazen içime atarım…
Ama her defasında şunu bilirim:
Ben yalnız değilim.
Ben zenginim.
Ben bahtiyarım.
Varlığınıza bin şükür…
Rabbim sizi bana, beni size emanet etti.
Bu emanetin hakkını vermek için nefes aldığım sürece gayret edeceğim.
Çünkü siz, benim yaşama sebeplerimsiniz.